Bugün DvD’liği karıştırıyordum ne izlesem diye. Sonra Aşk Tesadüfleri Sever’e denk geldim. Daha bu sabah da yutubda Fatih Altaylı’nın bu filmin baş karakterlerinden Mehmet Günsür ile yaptığı programdan tesadüfle ilgili bir parça izlemiştim. İlginç bir tesadüf dedim ve koydum izledim.

Başarısız, epey dandik bir film olmuş maalesef. Aslında böyle olacağını biliyordum iyi bir film beklemiyordum, ancak Issız Adam gibi olmasını bekliyordum. Yani iyi olmasa da sevmeyi. İki İstanbul’a bakarız nostaljik oluruz güzel müzikler çalar çok kafayı yormasın vs. şeklinde düşünüyordum.

Ancak her açıdan batırmış film. Senaryo da filmin başlığı da zayıf. Böyle “tesadüf” olmaz gerçek hayatta falan demeyeceğim. Tesadüf diye bir şey yoktur, olmaz iş zaten yoktur, hatta özellikle de olmaz işler olur gerçek hayatta. Şimdiye kadar neler neler yaşanmış yanında bu filmin esamesi okunmaz. Ancak bu film inandırıcı olmayı hiç başaramamış maalesef. Bir de o tipik trajedi pornosu sürekli ajitasyon falan, hiç de geçmedi bana. Epey güldüm hatta bazı yerlerde.

Bunlara, bütün eksiklerine rağmen filmi sevebilirdim ama tıpkı Issız Adam gibi. Ancak Issız Adam’ın başarılı olduğu üç konuda da geride kalmış bu film. Bir daha çok Ankara’yı çekmiş bu, İstanbul’un etinden sütünden yeterince faydalanılmamış. İstanbul ile elbette daha çok bağım var Ankara’yı da epey sevmeme rağmen. İkinci olarak müzikler, yine çok güzel parçalar ve çok sevdiğim sanatçılar olmakla beraber filmde bence pek iyi kullanılmamışlar. Üçüncü olarak da Issız Adam’da herkes çok kötü oynuyordu ancak Ada harikaydı, her açıdan. Burada kadın karakteri, çok güzel olmasına rağmen, rezil bir performans sergilemiş. Adam iyi oynamış asıl, ama onla da ben pek ilgilenmiyorum.

Finalde sınıfta kaldı maalesef. Sevdiğim iki karakter oldu. İlki kendine çok haksızlık yapılan Burak kardeşimiz, herif kendini boynuzlayan adamın hayatını kurtardı daha napsın. İşinde gücünde düzgün bir adam. Öbürü de Altan Erkekli, Yalan Dünya’da da Vizontele’de de bilimum çoğu yerde baba. Gerçek bir baba, bir üstat. Yine döktürmüş. Salak oğlu onun da epey hakkını yedi on numara bir baba halbuki. Ya başkarakterlerde genel bir gerizekalılık mevcuttu zaten şimdi düşününce, salak salak hareketler. Ben de çok kaşarlanıyor olabilirim ama değil bence, bana geçmeyi başaramadı film. Ben hala izlediklerimden etkilenebilen, onlar yüzünden duygulanabilen bir adamım.

Ardından, ağzımdaki tadı da temizleme niyetine, hali hazırda tekrar izlemeye niyetli olduğum Donnie Darko’yu izledim. Gerçekten harika bir film, muazzam. Kült şaheser. Benzer konuları işlediğinden bahsedilebilir: kader, Allah, olasılıklar… Ancak bu film bu ağır konuları gerçekten iyi işliyor. Hem çok orijinal bir film, başta anlaması idrak etmesi zor. Ancak aynı zamanda da çok tanıdık bir film, çok eski konuları işleyen.

Oyunculuklar genel olarak iyi, en çok annenin oyunculuğuna bitiyorum ama kadın döktürmüş. Diyaloglarla senaryo zaten harika. Süper karakterlerle dolu, hem orijinal hem de klişe sayılabilecek tipler. O seksenler sonu neoliberal Amerika arkaplanı ve bomboş(manen) banliyöler ayrı bir tad katmış. Derin konularla ağırlıklı ve yine kendi de ağır bir film olduğu için tekrar izlenebilirliği yüksek. Şarkılar da yine harika. Ancak asıl o şarkı, o final…

Benim en sevdiğim film finali olabilir belki de o final. Bir dönem sürekli olarak tekrarda her gece yatmadan Mad World dinliyordum. Hayatın ne deli olduğu bu kadar başarılı verilebilir. İnanılmaz bir son, çok başarılı. Hala duygulandırıyor hala etkiliyor beni. Demek ki o kadar da kaşarlanmamışım.